Wszędzie dobrze – powtarzała zawsze Babcia Stenia – ale w domu najlepiej.

Nawet jeżeli nowy dyrektor bywa gapa, żyrandol huknął o scenę, aż się kryształki na widownię posypały a obiecane szampany okazały się brzoskwiniowym Piccolo.

Wreszcie u siebie.

„Komediantka” z rewelacyjną w debiucie, wciąż studentką, Zuzanną Zuzia Jagusiak oraz oszczędnym w gesty „byłym dyrektorem Narodowego” Krzysztofem Głuchowskim.

Cóż za radość wrócić.

Choć październikowych poszukiwań teatralnych moc:
– nowy Opryński w Śląskim: „Wojna i Pokój”;
– „Cyrulik Sewilski” w Staatsoper Berlin;
– „La Traviata” w Deutsche Oper Berlin;
– „Ostatnie dni „Nicolae i Eleny Ceaușescu” na otwarcie Konfrontacji, KT;
– „Pierwiastki życia” w Chatce Żaka,
– „Nazywam się Anna Walentynowicz” z Przepiórską, KT;
– „Folwark zwierzęcy” Klaty, KT;
a za chwilę jeszcze:
– niestety aktualny „Do piachu” z Bielska-Białej, KT,
– „Romeo i Julia” ze Słowaka, KT;
– „Goście wieczerzy pańskiej” z Bonaszewskim, KT;
– „Jak się starzeć bez godności” ale czy napewno to Teatr Komedia, na koniec;
– ach i jeszcze „1989” w Teatrze w Krakowie…

I ludzie spotykani ostatnio na przecięciu
kawiarnianych stolików, ciasnych gabinetów,
„przepraszam spóźnię się chwilę”,
marzeń i talentów…

Pawel Potoroczyn, Gigant i zaszczyt, że od ponad 15 lat znajduje dla mnie chwilę gdy najbardziej potrzebuję rozmowy z Nim.

Artur Jóźwik, Miasto Stołeczne, od którego tak wiele uczę się przy każdym spotkaniu (a wcześniej choćby Małgorzat Naimska czy Leszek Napiontek), Stolica ze Stolicą wiadomo.

Krzysztof Głuchowski (Stefan Ropa), Encyklopedia, zawsze „strach” gościć „byłego dyrektora Narodowego” a rozmowa pożywna o „najstarszości” Teatru Starego w Lublinie – ale czy nie już Teatru Najstarszego w Lublinie.

Nie mogę się doczekać dalszej części… (ale najpierw muszę doczytać).

Plany, plany, plany…

I wreszcie czas na lekturę.

„…A teraz siądźmy na balkonie,
Spójrzmy na Twoje samoloty, odlatujące z Twoich, lokalnych lotnisk,
na Twoje gwiazdy zaranne, na satelity, które świecą dla Ciebie,
na uśpione strzałkami Twojej straży zwierzęta, na buldożery, które ryją w Tobie
pierścienie obwodnic, na Twoje przepięknie ustrojone broszki stadionów,
których stalowe igły wbijają się prosto w Twoje ciało, Polsko.
Oto Twoje dzieło. Oto dzieło Twoich dzieci.
Oto Twoje zmarszczki nowego budownictwa,
porastające pory wąwozów. Oto moje dziedzictwo, Polsko.
Oto wszystko, dla czego żyjemy, w czym żyjemy, oto krew naszych przodków,
oto ciało z ciała. Dlaczego odwracasz swoją piękną twarz, Polsko,
od swoich jasnych jak kłosy zbóż i ciemnych jak czarnoziem dzieci, Polsko?”

Wiersz „Polska 22” Grzegorz Jędrek z „Antologii tekstów slamerskich DYMY” pod redakcją Dagmary Świerkowskiej-Kobus i Bartosz Wójcik.
Dziękuję Rafał Rutkowski.

Teatr Stary w Lublinie Profil Oficjalny
Lublin 2029

*
KT – spektakle w ramach Konfrontacje Teatralne.

PS
Na zdjęciu scenografia do spektaklu „Komediantka” Teatr Nowy Proxima w Krakowie na scenie Teatru Starego w Lublinie.